PALIHAN

Sa mga nakalipas na araw ay nakararanas na tayo ng panaka-nakang pag-iyak ng langit, hudyat na nalalapit na ang tag-ulan at nabibilang na ang nalalabing araw ng ating pagbabakasyon. Sa pagtatapos ng buwang ito ay PASUKAN NA NAMAN SA ESKWELA at sadyang hindi na ito mapipigilan.

Dalawang linggo bago ang pasukan ay naging abala na ang mga guro sa paghahanda ng pagbubukas ng taong-panuruan na ito. Nagsimula ang Brigada Eskwela habang ang ilang mga guro ay dumalo sa iba't ibang palihan para sa pagsasanay ng bagong kurikulum lalo na sa ikatlong taon nito sa Gra 3 at 9.

Ang palihan ay ang malakihang talakakayan sa isang paksa o higit na sanay na tawaging seminar. Bagamat bitin pa ako sa bakasyon ay kinailangan kong magpaalam na sa paglalakwatsa dahil tawag ng tungkulin ang aking kinaharap. Nangangahulugan din ito ng pagiging abala sa araw-araw at mababawasang muli ang aking oras kapiling ang aking pamilya. Higit sa panahong ito na sa ako'y magbabyahe araw-araw, aalis akong tulog ang aking kambal at babalik sa ganoong kalagayan.

Sa isang linggong palihan na aking dinaluhan ay kinailangan naming manatili sa BSP Hotel, sabi nga ng mga nag-organisa maraming gawaing inihanda at kadalasang matatapos ito ng gabing-gabi na kaya mas mabuting manatili sa naturang tulugan. Isa pa libre naman dahil sinagot ito ng gobyerno kaya sulitin na...

Maganda at naging makabuluhan ang mga paksang tinalakay bagamat hindi na bago sa aking pandinig ay nadagdagan aking kaalaman lalo na sa usapin ng kurikulum sa Senior High School Program. Nakatutuwa ang mga talakayan dahil napakarami naming gawain. Nakakilala ng mga bagong kaibigan mula sa iba't ibang paaralan at nakapagpabahagi ng kaalaman sa mga nakasama ko ng limang araw.

Ang pinakamagandang karanasan ko sa palihang ito ay ang mapili bilang isa sa magpapakitang turo bagamat muntikan ng hindi ito matuloy. Nakatataba ng puso ng ako ang itinuturo nila na maging kinatawan ng mga guro sa Maynila ngunit noong sinasabi na nila na ako ang kanilang napili ay mayroong isang guro na nagpresinta ng sarili na siya di umano ang magde-demo. Nagulat ang lahat at napatahimik na lamang kami lalo na noong sinabi niya ang dahilan kung bakit gusto niyang magpakitang turo. Dahil sa siya ay nagkusa at bilang respeto na rin at mas matagal na siya sa serbisyo ay nagpaubaya ako. Nagkataon na kinakailangan na apat ang magpapakitang turo at naibigay ang dalawang slot sa aming dibisyon kaya napasama pa rin ako :)

Aminado ako na hinahangad ko ang pagkakataong iyon kaya ipinagdasal ko ito at ipinagkaloob ng Panginoon. Hindi naman mahirap sa akin ang pagpapakitang turo bukod sa malakas talaga ang aking loob ay may kakayahan naman akong isagawa ito lalo na ang aking mga naging mag-aaral ay mga guro rin sa Filipino. Sa itinakdang araw ay naging matagumpay ako at nagpapasalamat ako sa feedback na ibigay ng aking kritiko at kapwa ko mga guro kaya umuwi akong tuwang-tuwa hanggang sa ibalita ko ito sa aking pamilya.

Matapos ang matagumpay na palihan noong nakaraang linggo ay muli kaming dumalo sa tatlong araw na Pantag-init na Pasanayan sa Filipino. Nakakapagod man at di tulad noong nakaraang linggo na siksik sa kaalaman at walang gastos ay kailangan naming pagtyagaang dumalo hehehehe. Kumpara noong nakaraang linggo masyadong magulo ito at napakainit pa kaya wala sa pokus ang mga guro. 

Kapansin-pansin din ang pulitika sa palihan na ito. Ang mga kapit sa patalim para makuha ang kanilang hangad na promsyon ayun paulit-ulit mong makikita sa harap kahit na ayaw na silang pakinggan ng mga guro. Nakadismaya lamang kasi lantaran ang pamumulitika. Ipinamumukha ng ilan na kung gusto ninyong marating ito kailangan ninyo ako at nangangahulugan ito na magsunod-sunoran sa kanila.Muli kong nakita ang kasabihan sa public "It's not what you know, it's who'm you know." Pero naniniwala pa rin ako na kaya naming iangat ang aming sarili na di nakadenpe sa iba. Kung ayaw kang bigyan ng pagkakataon ay ikaw na mismo ang gumawa ng paraan para sa sarili mong landas na tinatahak. Wala ka pang utang na loob.

Sa pangkalahatan, maliban sa kaalamang inihahatid ng palihan ay higit na karanasan ang makasalamuha sa mga kapwa mo guro sa iba't ibang paaralan na nagiging kaibigan at naghahatid ito ng kasabikan ng muli ninyong pagkikita-kita para sa isa na namang makabuluhang gawain kapiling ang isa't isa.

HANGGANG SA MULING PALIHAN!

Bayan ng Maharlika

KAHARIAN NG TUNDUN

Bandila ng Kaharian ng Tundun

Kinikilala na isa sa pinakamatandang  pook sa Maynila. Isa sa mga kaharian sa Pilipinas at pinakamatatag na Imperyo sa Luzon. Pinagmulan ng mahuhusay at matatapang na mga maharlikang Pilipino na huling napabagsak ng mga Kastilang sumakop sa ating bansa.

Maringal ang pamumuhay ng mga naninirahan sa pook na ito na nakikipagkalakan sa mga karatig na bansa tulad ng Malay, Borneo at Tsina. Kinalaunan maliban sa pakikipagkalakan ay napamahal din ang mga ito sa mga mamamayan ng Tundun kung kaya’t ang ilan sa kanila ay nakaisang dibdib ng ilang pinuno nito. Kaya’t hindi nakapagtataka na ang mga naninirahan sa kahariang ito ay multikultural na pinaghalo-halong lahi ng ating mga ninuno at dayuhang napadpad sa kaharian.

Kakabit ng mga pangalan ng namuno sa imperyong iyo ang “LAKAN” o  “RAJAH” na nangangahulugang pinuno o hari at “DAYANG” para sa mga reyna. Sa isang Platong Tanso na itinuturing na pinakamatandang dokumento sa Pilipinas naitala ang kapatawarang ibinigay ng Hari ng Tundun kina Dayang Angkatan at Namwaran sa kanilang pagkakautang ng 926.4 na gramo ng ginto.

Platong Tanso na Pinakamatandang Dokumento sa Pilipinas

Sa makulay at marangya nitong kasaysayan tila naglahong parang bula ang aystetiko nitong taglay at kabaligtaran ang paglalarawan nito sa kasalukuyan…

Ang marangyang kaharian sa kasalukuyan ay kinikilalang isa sa pinakamahirap na lugar sa ating bayan.

Ang kalakakan ay masisilayan ngunit ang dayuhan ang siyang namumuhunan at alipin ang mamamayan.

Wala na ang kaharian bagkus naglalakihang gusali ang masisilayan.

Kung noo’y pinapatawad ang nagkakautang ngayo’y halos lahat ay mayroong pagkakautang na hindi mabayaran na kadalasa’y nauuwi sa paggawa ng kapahamakan.

Katawagang LAKAN at RAJAH pangalan na lamang ng paaralan o kalsada sapagkat ang higit na kilala ay si Ayong Salonga na hari ng masa.

Hiling ko sa Maykapal kung ako’y mapagbibigyan, hanapin ang pamilya na nagkautang at singilin ang halaga ng ginto na makatutulong sa aking kababayan. Ngunit ako’y anak sa kasalukuyang panahon na walang karapatan na baliin ang utos ng ninunong mapag-unawa sa kapwa. Sana tulad nila ang mga nakaupo sa luklukang ipinagkaloob sa kanila ng madla.

Kung mayroong natitirang pamana ng nakaraan ay ang taglay na katapangan ng mga mamamayan na likas sa mga taong nananahan sa lugar. Katapangan na hindi lamang sa pakikipaglaban ngunit maging sa pakikibaka sa buhay. Sa kabila ng hirap ng nararanasan ay hindi kailanman sumusuko sa mga hamong kinakaharap araw-araw.

Nawala man materyal na kamayanan ng aming kaharian ay maipagmamalaki pa rin na kami’y mga anak

ng ninuno naming matatapang! 

BEST SUMMER EVENT!

         Habang patuloy na namamasyal ang mga kakilala ko sa iba't ibang panig ng mundo, ako naman ay abalang naglakbay sa loob ng 18 araw upang pumasok sa eskwela...

SUMMER CLASS

         Ang ibig sabihin sakin nito noon MGA BAGSAK NA ESTUDYANTE NA IMBES NA MAGBAKASYON EXTENDED ANG PAG-AARAL. Ngayon napatunayan ko na wala itong katotohan dahil ito ang ektrang panahon na maaring ilaan upang mahabol ang mga dapat pang makuha na mga asignatura upang makuha ang target na pagtatapos. ARAW-ARAW ang klase kaya nakakapagod at nakaka-stress sa mga assignments, reports at deadlines!

            

      Swerte na ang dalawang oras para makarating ako ng NTC, kapag nakaalis ako ng maaga sigurado di ako male-late pero alam mo na bilang lang ang araw na hindi ako nahuli sa klase. Pasalamat na lang ako sa ilang mababait kong kaklase na pinapasok pa rin ako at pinagpapa-attendance kahit pagdating ko mga 15 minutes eh dismissed na hahahahahhahaha :D

    Iyan ang isa sa di ko makakalimutan ang maging LATE COMER at super obvious talaga na tipong nasa likod pa ang Prof. nung minsang nagmamadali ako tapos pag-upo ko uwian na hahaha! Yung dalawang examination nga namin late ako buti na lang nasagutan ko lahat ng tanong kahit na pagod na pagod ako. Sa unang subject lang naman ako ganyan at hindi ko ipinagmamalaki ang gawi kong iyan kasi hindi ko talaga ugaling mahuli ng higit sa 1 oras. Pero sa totoo lang, mas na-enjoy ko talaga ang huling dalawang subject ko.

OBRA MAESTRA

                 Kaisa-isang major subject na nakuha ko, madami kami rito at maraming mga bago. Kasama ko sina Gilmore at Eden kaya masaya ako. May mga nakilala akong mga bagong kaibigan tulad nila Kathy, Pedro at Honesto, may mga kakilala rin na mula sa Dibisyon ng Manila kaso isa lang sa kanila ang kaibigan ko si Ma'am Gema. 

                Pakiramdam ko sa klaseng ito, takot sila sa akin dahil sa aura ko hahahaha. Ilang na ilang sila na makipag-usap sa akin lalo na noong nagsimula akong magbahagi sa aming talakayan. Hindi naman sa pagmamayabang sadyang kaabang-abang ang aking sasabihin. Madalas nakikinig lamang ako at kausap ang aking mga katabi pero kapag may narinig ako na kailangan ng paglilinaw saka ako nagtataas ng kamay upang magbahagi. May pagkakataon pa nga na may isa akong kamag-aral na ipinilit ang gusto niya pero syempre hindi dapat ipilit ang maling ituturo sa mga bata. Defense mechanism niya yung sinabi niya kasi napahiya kasi siya sa sinabi niyang impormasyo na tinutulan ng lahat.

           Isa sa di ko malilimutan sa klaseng ito bukod sa may trono kami na alam naming gusto nilang makuha (upuang nakatapat sa ceiling fan hahaha) ay lagi naming napapangiti at napapahalakhak si Dr. Catacataca. Ang propesor namin na mahigit 80 taong gulang na pero aktibo pa rin sa pagtuturo. Natutuwa rin siya sa amin at wala di umano siyang kapagod-pagod dahil sadyang mahuhusay kami at mababait kaya minsan ay biglang naglabas siya ng 2K at nagpa-ice cream.

          Hindi ko malilimutan ang mga kwento ni Sir kaya naman sa huling araw ay sadyang pinasaya namin siya. Damang-dama namin ang kanyang kaligayahan noong araw na iyon. Hinding-hindi ko malilimutan ang ilang bahagi ng kanyang pahayag sa klase at ito ang edited version na winika ng aming propesor:

"Sa pagsapit ng dapit-hapon, makikipagbiruan ako sa mga bituin at buwan 

 hanggang sa masilayan ko ang pagbubukang liwayway." 
-Dr.Pamfilo Catacataca

Ang inialay kong tula para sa aming Ama, nabuo ko mula sa byahe hanggang sa bago ang aming klase sa Obra.

PAPAYA CLASS
           

             Ito naman ang klase na kahit na last period ay hindi ko kinatamarang pasukan sa dulot nitong saya at marami talaga kaming natutuhan kay Dr. Fontinoza. Naging dahilan ko rin ang signaturang ito upang di na tumuloy sa seminar sa Baguio pakiwari ko kasi mas marami akong matutuhan sa aming guro kaysa sa magbayad at maglakbay sa Baguio.

           
          First day pa lang naglakbay na kami sa iba't ibang panig ng Pilipinas. Araw-araw madami kaming natutuhan, sadyang mahuhusay at mababait ang aking mga kamag-aral na naging mga bagong kaibigan. 

Higit sa lahat lalo kong naunawaan ang kalakaran sa pampublikong paaralan at kung ano dapat gawin sa iba't ibang pagkakataon. Hinding-hindi namin malilimutan syempre ang #PAPAYA ni Dr. Pontinoza hahahaha. Sabi niya at proven for how many times, gamot di umano ito sa luslos. Ito ang paraan kung papaao:

       1. Hugasan linasan ang papaya.

       2. Hiwain ang papaya sa gitna at linisan muli.

       3. Painitin sa kalan bago ilagay sa inyong ari.

Trivia pa uli: laging may papaya sa pagkain ng mga pari at madre required sa meal nila, pampaalis libog daw kasi hehehehe.

        May natitira pang araw para magrelaks pagkatapos ng nakakapagod na pagpasok araw-araw at halos walang tulog para matapos ang mga dapat na ipasa. Kumpara sa regular semester, mas na-enjoy ko ang Summer Class kasi talagang magkakakilanlan kayo ng mga kaklase mo sa araw-araw ninyong pagkikita. Noon kasi natapos ang semestre ni hindi ko man lang nakilala ang mg kaklase ko ngayon kahit di tanda ang pangalan merong UGNAYAN. Nakakatuwa talaga...

Ang bilis... 18days is over! 

Koreo

POST OFFICE 

Kanina dumaan ako sa Lawton binalak kong magpadala ng koreo at sa totoo lang hindi ko pa talaga naiaapak ang mga paa ko sa lugar na ito na lagi ko namang dinadaanan. Noon pa man gandang-ganda ako sa lugar na iyan lalo na kapag gabi kaso dahil hindi naman talaga iyan ang dapat kong puntahan ay tinitingnan ko na lamang ito sa abot ng aking tanaw. 

Tumatakbo pa nga ako papunta sa gusali at kung saan-saan ako nagsuot bago pa makita ang tamang daan. Naglakad-lakad muna ako para basahin ang mga nakasulat sa mga bintana at naghahanap din ako ng malaking karatula kung papaano magpadala ng sulat. Tanghaliang tapat kaya kakaunti lamang ang bukas nabintana . 

(Ang loob ng Post Office)

Sa loob inaabot ako ng ilang minuto, pinapunta ako sa Window 21 at kinuha ang sobre ko tapos tinimbang. Umuwi akong bigo sa aking adhika. Nakalimutan ko na kasi kung saang bahagi ng sobre ilalagay yung pangalan at tirahan ng taong pagdadalhan/nagpadala kaya mali ang aking nagawa. Sunod nito, tinanong ako kung registered ba o hindi, tagal ko bago makasagot kaya tinanong ko pa ang pagkakaiba ng dalawa. Tinanong ko rin kung gaano katagal bago matatanggap ang aking sulat sabi ng kausap ko mga dalawang linggo siguro at tsaka hindi naman daw siya ang kartero (NGAYON KO LANG NAISIP NAGPAPATAWA SIGURO SI MANANG pero dahil nalilito ako walang dating sa akin). Binawi ko na lamang ang sobre at napagpasyahan kong hindi na ituloy ang pagpapadala ng koreo.

Napagtanto ko, magandang imungkahi na magkaroon ng lakbay-aral ang mga mag-aaral sa lugar na ito. Iparanas sa kanila hindi lamang ang pagsulat ng personal na liham kundi maging ang hakbang ng pagpapadala ng sulat. Masarap kaya sa pakiramdam yung ikaw mismo ang naglalagay ng selyo sa sobra tapos ihuhulog mo sa malaking "Mail Box." Nag-aaral  pa ako sa FEU noong magawa ko ito. 

Maliban pa sa nabanggit, may ibang atraksyon ding makikita sa loob nito tulad ng kanilang arkitektura at museo, Maging ang ilang katawagan na ginagamit ay kinakailangan nilang malaman tulad ng kartero na tagahatid ng sulat. Sa kabilang banda, may katagalan pa rin talaga ang pagpapadala ng sulat sa ating bansa kaya mas marami ng mga Pilipino lalo na ang mga kabataan ang hindi na gumagamit nito o HINDI PA NARARANASANG gumamit nito...

Nawa'y maisipan ito ng mga paaralan <Y>

(Ang ilan sa makikita sa Post Office)

Hanggang gabi ay marami pang mga tao na naglalagi sa lugar dahil na rin sa fountain na makikita sa harap ng gusali at sadyang maliwanag ang lugar na ito lalo pa kung magpapasko.

KAWANGIS NG AKING UGAT

BULAKAN 

ni Wilma E. Hermogenes

4/21/2014

Bulaklak na makulay ay nanghahalina

Bulak na mapuputi dito’y masagana

Burak sa kapaligiran ay makikita

Bayan ng Bulakan kakabit  na salita

Mga lungsod ay mayrong  dalawang dosena

Bayan ng Malolos ang siyang kabisera

Hindi kaluyaan sa Kalakhang Maynila

Kanugnog ang Nueva Ecija at Pampanga 

Tinaguriang bayan ng mga makata.

Ang Ama ng Panulaan dito nagmula

Maging ang mga dakilang propagandista

Sa panulat napalaya ang ating bansa

Bayang bihasa sa pinagbatayang wika

Taal  na Tagalog maririnig sa twina

Salitang hitik at napakagandang musika

Namumutawi sa bibig ng matatanda

Sa kasaysayan marami ang naitala 

Dito unang winagawayway ang bandila

Naisulat unang kontisyonsyon sa Asya

Napasakamay ang hangad na demokrasya

Nagkalat mga simbahang makaluma

Itinindig noong panahon ng Kastila

 Hindi matatawaran aystetikong dala

Kahit lumipas na ang maraming dekada

Maging sa mga produkto ay mariwasa

Inaaning palay at iba’t ibang bunga

Baboy, manok at baka na kanlang alaga

Naibabahagi sa mababang halaga

Sa bayang ito’y Angat ang isa sa bida

Isang malaking dam ang rumaragasa

Pinag-iimbakan ng tubig sating bansa

Dumadaloy ang suplay sa bandang Hilaga

Sa kasalukuya’y  higit na nakilala 

Malalaking paliguan na kakaiba

Samo’t saring mga Resort ang naglipana

Dagat sa probinsya’y  nalalapit sa madla

Kumukupkop din ng mga pagala-gala

Nagtatayo ng bahay sa kanilang lupa

Upang ang mga bisita’y maging kaisa

Sa pabahay na abot-kaya ang halaga!

Hindi maitatangging mayroong nag-iba

May  mga nalimot nagiba at nawala

Ngunit mananatili pagtatamong-pala

Nitong bayan na sadyang napakahalaga!

TAGLAGAS

DAHON 

ni Wilma E. Hermogenes

ang isang halaman habang namumunga

hindi maiwasang  may dahong malanta

maging bulaklak na nakakahalina

kung minsan halimuyak ay nawawala

patuloy na lumalabas kanyang  katas

lumalapad at patuloy sa pagtaas

ngunit kung minsay hindi nakaliligtas

mapaglaruan, mabangga at mapitas

kung maisipan ng araw na magbantay

itong ulan hagibis sa paglalakbay

tiyak na kasunod nito’y pagkalumbay

hamog na dala’y kasawian sa buhay  

matitigang sa labis na pagkauhaw

manghihina na tila nalulusaw

hanggang sa wala na itong mapalahaw

ngunit bukang liwayway ay natatanaw

  

ang isang halamang makapit ang ugat

matindi man pagkalanta’t pagkasugat

hanggang sa mayrong  tubig na malalasap

hindi matitinag nang hangi’y malanghap

hindi lahat ng dahon na nalalagas

walang pakinabang kung ito’y  bumagsak

mayrong natuyo’t sa ulo nakalapat

daig pa ang tala sa ningning at singkad!

                               Kung ilalarawan ako sa panahong ito, ang mga imaheng iyan ang pinakaakmang larawan para sa akin. Isang puno na naglalagasan ang mga dahon... mga tuyo't at patuloy lamang na hinahangin! LUTANG SA KUNG ANO BA NAIS GAWIN!

                       Pakiwari ko inililipad ako papalayo sa aking puno. Namumunga ako ngunit tila hindi nararapat sa mga kinalalagyan ng iba pang mga puno ngunit tulad ng idinidikta ng aking puso'y doon ako nakaugat! Ang inaakala kong malagong puno ay malayo pa sa katotohanan at kailangan ko pang maghintay para tuluyan akong yumabong.

                       Kahit sobrang sakit ang paulit-ulit na paglagas ng aking mga bunga kailangan kong magpatuloy. Wika nga ni WEH sa kanyang pagninilay "Kapag may nalagas tiyak may bagong mamumukadkad kayat patuloy lamang sa pagliyab ." Sa tamang panahon ang inaasam kong dahon ay maisasakamay ko rin at marahil ito ang isa mga dapat kong mapagdaan.

ANO BA TALAGA?

Napansin ko mas nakahihigit na nakamulat ang aking mata kaysa sa nakapikit. Ang regular na oras ng pagtulog ko halos nag-aagaw na ang liwanag at dilim tapos babangon uli para asikasuhin ang mga tsikiting. Pagkahatid ko sa kanila sa labas depende na lang kung matutulog uli pero madalas bumabalik ako sa higaan at ginigising ng elektronik kong manok na kapag binalewale ko eh nanay ko na ang naririnig ko o kaya'y tumatapik sa akin para paghandaan ang pagpasok. May pagkakataon din na pagkalapat ng ulo ko sa unan / higaan tuloy-tuloy na ang pagtulog ko minsan nga parang ayaw ko ng bumangon at pakiwari ko kulang pa ang naitulog ko. Sa dalawa hindi ko alam kung ano ang mas maganda pero sigurado ako hindi normal yun at may paliwanag ang medisina tungkol sa gawi kong iyan pero saka ko na lang aalamin dahil marami pa akong gustong gawin!  

Napaisip tuloy ako... ano bang ginagawa ko araw-araw at parang napakarami kong pinagkakaabalahan? Ngayon ko magagamit ang natutuhan ko tungkol sa talaarawan:

ORAS            GAWAIN

12:00 - 4: 00  Nakaharap sa netbuk, nagbabasa o kaya'y nagsusulat, nag-iisip ng kung ano-ano

4:00 - 6:00     Natutulog habang malakas ang paghilik

6:00 - 6: 30    Nag-aasikaso ng anak para sa pagpasok nila sa paaralan

6:30 - 10 :00  Natutulog uli  o  kaya minsan nakaharap sa netbuk, nagbabasa o kaya'y nagsusulat, nag-iisip                         ng kung ano-ano, gumagawa ng school work

10:00 - 11:30  Kakain ng ALTANG, manonood ng telebisyon at maghahanda sa pagpasok. minsan isisingit                          ang pagpaskil sa FB na papasok na ako hahahaha

11: 30 - 12: 00  Aalis na ako ng bahay iba-ibang oras araw-araw pero nasa mga oras lang na iyan basta                                oras yan ng pagpasok ko

12:00 - 6:30    Kaharap ang aking mga estudyante at kawani ng paaralan . 

6: 30 - 7: 00   Nakikipagbuno sa kalsada na makasakay kaagad, ang hirap mag-abang ng dyip pagdating sa                       kanto kung hindi puno eh punong-puno na.

7:00 - 9:00     Mamalengke, magluluto, manonood ng tv at kakain. Bonding-bonding sa mga bagets 

9: 00 - 12 :00  Nakikinig ng radyo at nakaharap sa netbuk, nagbabasa o kaya'y nagsusulat, nag-iisip ng kung                        ano-ano

Kapag Sabado naman ganyan pa rin ang iskedyul ang naiba 7:00 - 4:00 nasa NTC at nag-aaral at kapag linggo halos buong araw nakaharap sa netbuk, nagbabasa o kaya'y nagsusulat at nag-iisip ng kung ano-ano.

Ayan ngayon ko napagtatanto, nauubos ang oras ko sa "Nakaharap sa netbuk, nagbabasa o kaya'y nagsusulat at nag-iisip ng kung ano-ano." 

Iyon na yata ang mundo ko kaya siguro maraming nahihiwagaan (nawiwirduhan siguro ang mas tama hahaha) sa akin. May tumatawag sa aking "Madam"  at mayroon pang isa parang ingat na ingat sa akin pero nahalata ko na sinusubaybayan niya ako. Okey lang naman sa akin kaso pakiwari ko gusto niya akong gayahin eh ayaw ko ng ganun kasi magaling naman lahat ng tao kaso kailangang gumawa ng paraan para maipakita ito. Magkagayun pa man natutuwa ako sa kanya sa pagkilala niya sa akin atlis may isa na akong sigaradong tagahanga hehehehe. 

Hayss magulo talaga utak ko ngayon, kanina pagtulog paksa ko, tapos ano bang ginagawa ko tas biglang kawirduhan hahahaha. Magulo talaga di ba? Repleksyon ito ng aking mga balakin, sa dami ng plano ko hindi ko na alam anong uunahin at dapat bigyan ng pansin.

Nadidismaya ako sa sistema ng edukasyon sa pampublikong paaralan. Usaping PBB (Performance Based Bonus), sa tingin ko hindi maganda ang pamamaraang ginawa ng mga paaralan para makamit ito. Isinakripisyo ng karamihan ang kinbukasan ng mga mag-aaral. MASS PROMOTION ang pinaggagawa, yung mga multong mag-aaral na bigla-bigla na lang sumusulpot  o yung mga akala mo dinukot na hindi na makita ay kailangang gawan ng paraan na mabigyan ng marka at pasok na kagad sa susunod na lebel. Di ba hindi patas iyon sa masisipag na mag-aaral na pwedeng nakakuha pa ng marka ng tulad ng mga multong ito? Katwiran nila bababa ang rating at sayang ang 35K. Hayss, eh ano na mangyayari sa mga multo at akala mong nadukot? Magpapalaboy-laboy na lang para mabuhay? Tinulungan ba talaga sila o lalo lang silang ipinahamak? Nakamit mo ang ginto habang bumuo ka ng robot na kalawangin! Naisip ko tuloy tatapusin ko na ang Masteral ko ngayong taon para makalipat sa kolehiyo pero naisip ko rin sayang ang aytem ko kaya pagsasabayin ko na lang ang pagtuturo sa hayskul at kolehiyo. Pero hindi ko pa rin alam kasi nga magulo ang isip ko... Di ba napakagulo ko?

Naisip ko ring magpokus sa pagsusulat at maglabas ng libro. Dalawang buwan na rin akong di nakakapagsulat sa Salamin sa dami ng ginagawa ko (OWS, balikan mo nga yung talaarawan mo) pero ang totoo medyo naasar kasi ako hindi pa rin nila ako binabayaran sa mga isinulat ko pero okey lang naman ipon ko iyon eh. Di ba magulo na naman ako, ok lang pero naasar? hahahahaha  Sa totoo lang gusto ko talagang magsulat nang magsulat at maglabas ng sarili kong libro kaya nagbabasa ako nang nagbabasa at nakikihalubilo sa mundo ng mga sikat na manunulat sa kasalukuyan. Kaso ito na naman ang problema ko, hindi ko alam kung ano ba ang isusulat kong libro... tekbuk ba? tula? sanaysay? Isa pang tanong ko papaano ko ito magagawa?  Basta bago ako mamatay magkakaroon ako ng sarili kong libro at gagawan ko iyan ng paraan at sa ngayon ay patuloy lang akong magsusulat...

Okey matutulog na nga ako pero hindi ko sigurado kung makakatulog kagad ako kasi may mga naiisip na naman akong gawin! hahahaha magulo talaga utak ko ngayon :)